(ou por que vivir na cova fai que confundas sombras con realidade)
Hai unha frase que soa tranquila, razonable, adulta:
“É sentido común”.
E poucas cousas son tan perigosas coma esa.
Porque o sentido común non é a verdade.
É o que xa non se cuestiona.
É o conxunto de ideas que herdamos,
repetimos
e defendemos
sen lembrar de onde veñen.
O sentido común non pensa.
Descansa.
Vivimos nunha cova (e chamámoslle realidade)
Platón explicou isto hai máis de dous mil anos
e seguimos facendo coma se fose unha metáfora bonita.
A cova non é un lugar físico.
É un marco mental.
- vemos sombras
- escoitamos ecos
- chamámoslles feitos
- e organizamos a vida arredor diso
O problema non é vivir na cova.
O problema é crer que non existe.
O sentido común é exactamente iso:
a cova cando xa non molesta.
Pensar doe porque rompe a estabilidade
Saír da cova non é heroico.
É incómodo.
- doe aos ollos
- descoloca
- fai dubidar
- fai sentir parvo
Por iso tanta xente prefire:
- reafirmarse
- repetir
- asentir
- indignarse cos mesmos temas
Cuestionar o sentido común
é poñer en risco a propia identidade.
E iso non se fai gratis.
Non es quen cres que es (nin quen din que es)
Aquí entra outra idea aínda máis incómoda:
ti non es un suxeito pechado.
Non te constrúes só desde dentro.
Constrúeste tamén —e sobre todo—
desde o recoñecemento dos demais.
A identidade non é un monólogo.
É unha dialéctica.
Ti es, en parte:
- o que cres que os outros ven en ti
- o que che devolven
- o que esperan
- o que proxectan
Isto non é debilidade.
É condición humana.
A fantasía liberal do “cree en ti mesmo”
Vivimos rodeados dun mantra tóxico:
“Todo está dentro de ti”.
Non.
Ás veces non hai forza interna.
Ás veces non hai vontade.
Ás veces hai:
- apatía
- cansazo
- bloqueo
- perda de fe
E dicirche “cre máis en ti”
neses momentos
é cruel.
Porque cando non cres en ti,
non é porque sexas débil.
É porque estás só na túa cabeza.
Cando non poidas crer en ti, cre nos outros
Aquí vai a idea máis contracultural de todas:
👉 cando non poidas crer en ti, cree nos outros que cren en ti.
- no potencial que ven en ti
- nos límites que cren que podes superar
- nas capacidades que ti non ves
- nas versións de ti que aínda non coñeces
Iso tamén é recoñecemento.
E o recoñecemento move máis ca a autoaxuda.
A mirada do outro como saída da cova
Ás veces non saes da cova só.
Sácante.
Alguén:
- que confía en ti
- que aposta por ti
- que che devolve unha imaxe distinta
- que ve máis lonxe do que ti ves agora
Non porque sexas especial.
Porque estás atrapado nun marco
que xa non che serve.
A mirada do outro rompe o bucle.
O perigo real do sentido común
O sentido común dime:
- “non vales”
- “non podes”
- “xa é tarde”
- “es así”
- “non tes vontade”
Pero o sentido común
é só o reflexo das sombras
que levas vendo toda a vida.
E iso non é destino.
É costume.
A pregunta que abre a cova
Aquí vai a pregunta importante:
E se o que chamas falta de vontade fose só falta de recoñecemento?
E se non precisas máis disciplina,
senón outro espello?
Peche (para quen estea canso)
Non todo se resolve mirando cara dentro.
Ás veces mirar tanto cara dentro
é parte do problema.
O sentido común é perigoso
porque che di que todo xa está decidido.
Non o está.
E cando dubides de ti,
non te esixas fe cega.
Abonda con algo máis humano:
crer nos outros que cren en ti.
Porque quizais eles
xa viron a saída da cova…
e están esperando
a que te atrevas
a dar o primeiro paso.
Deixa unha resposta