(ou por que uns poucos ligan moito… e a maioría nada)
Hai outro mito que cae mal porque desmonta moitas coartadas:
“O mercado sexual é máis xusto ca nunca”.
Non.
É máis desigual.
E como case todo o demais,
a desigualdade non é moral nin cultural.
É de clase.
A desigualdade sexual tamén segue a lóxica do capital
Os estudos sociolóxicos e demográficos coinciden nun punto clave:
- unha minoría de homes ten moitas parellas sexuais
- a maioría ten poucas ou ningunha
- a distribución non é progresiva, é concentrada
Isto non é anecdótico.
É estrutural.
O mesmo patrón que vemos na riqueza,
na vivenda
ou no acceso ao poder
repítese tamén no sexo.
O privilexio masculino non desapareceu, concentrouse
Un erro habitual é pensar:
“Xa non hai privilexios masculinos”.
O que realmente pasou é isto:
👉 o privilexio masculino deixou de estar repartido e pasou a concentrarse nunha elite masculina.
Homes con:
- capital económico
- status social
- seguridade material
- corpo normativo
- capital cultural e simbólico
O resto dos homes?
Compiten sen rede,
sen colchón
e sen capacidade real de negociación.
O mercado sentimental liberalizado
Cando a dependencia económica diminúe,
as relacións deixan de ser obrigación
e convértense en elección.
E nun contexto liberal:
- elíxese
- compárase
- optimízase
Non porque as mulleres sexan frías,
senón porque xa non teñen que aceptar o que hai.
Como en calquera mercado liberal,
quen máis recursos ten,
máis opcións acumula.
Ser a segunda opción dun home “válido”
Hai unha realidade incómoda que moitos homes non queren aceptar:
Moitas mulleres prefiren:
- ser unha opción secundaria
- dun home que lles ofrece estabilidade, atracción ou seguridade
antes que:
- a opción principal
- dun home que non pode ofrecer nada do que necesitan
Isto non vai de perversión.
Vai de condicións materiais e emocionais reais.
O desexo non vive no baleiro.
Vive en contextos concretos.
Non é un problema moral, é estrutural
A reacción masculina adoita ser:
- “elas son superficiais”
- “só queren aos mesmos”
- “o feminismo enganou”
Pero o problema non é moral.
É económico e estrutural.
O mercado sexual reflicte:
- a precariedade xeneralizada
- a concentración de recursos
- o colapso do salario medio
- a desigualdade de clase
Exactamente igual ca o mercado laboral.
O home medio tamén é proletariado
A maioría dos homes:
- vive do seu salario
- non ten patrimonio
- non ten status especial
- non controla recursos
Está moito máis preto:
- do home excluído
- ca do home desexado en masa
Recoñecer isto é duro,
pero libera dunha mentira:
non es un fracasado individual, es parte dunha clase precarizada.
Por que isto xera tanto resentimento?
Porque rompe dúas promesas ao mesmo tempo:
- a promesa económica (“se traballas, prosperas”)
- a promesa sexual (“se cumpres o rol, alguén te elixirá”)
Cando ambas caen,
queda a rabia.
E a rabia, sen análise de clase,
sempre busca culpables laterais.
A pregunta clave
Que pasa cando o acceso ao sexo e á parella segue a mesma lóxica de concentración ca o capital?
Resposta curta:
- exclusión
- frustración
- discursos reaccionarios
- conflito social
Non por natureza humana.
Por estrutura social.
A saída non é competir máis, é cambiar o marco
A solución non pasa por:
- odiar ás mulleres
- pedir que baixen expectativas
- soñar cun pasado que non volta
Iso é impotencia política.
A saída real pasa por:
- reducir precariedade material
- redistribuír poder económico
- desmontar a lóxica de mercado aplicada ás relacións
- reconstruír vínculos fóra da competencia permanente
Peche
O sexo nunca estivo separado da economía.
Nunca.
Cando uns poucos homes concentran parellas
mentres a maioría queda fóra,
non estamos ante un fallo individual.
Estamos ante un síntoma máis da loita de clases.
E mentres isto se trate como un problema persoal,
o sistema seguirá intacto.
Porque o que falla non es ti.
É un modelo social que converteu
ata o desexo
nun mercado desigual.
Deixa unha resposta