(ou como pelexar moito pode servir para cambiar nada)
Hai unha advertencia que soa antipática, pero é necesaria:
Non toda loita emancipa. Algunhas pacifican.
E non porque sexan falsas,
senón porque poden ser instrumentalizadas.
Aquí está o perigo real:
perder de vista a loita de clases
mentres nos deixamos absorber por batallas ideolóxicas
que non tocan a base material do poder.
Interseccionalidade: necesaria, pero non suficiente
Deixémolo claro desde o principio, sen trampas:
As loitas feministas, antirracistas, LGTBIQ+, anticoloniais
son xustas, necesarias e irrenunciables.
O problema non é que existan.
O problema é cando se illan da loita de clases.
Porque sen clase:
- non hai redistribución
- non hai poder material
- non hai cambio estrutural
- só hai recoñecemento simbólico
E o simbólico, sen material, non libera.
Decora.
O erro fatal: confundir ideoloxía con estrutura
Aquí está a confusión clave:
- loita ideolóxica → discurso, representación, linguaxe, visibilidade
- loita de clases → propiedade, traballo, renda, tempo, poder real
Cando a primeira substitúe á segunda,
a política perde dentes.
Podes cambiar palabras,
imaxes,
logos,
protocolos…
E deixar intacto:
- quen posúe
- quen decide
- quen acumula
- quen explota
Iso non é derrota accidental.
É funcional.
O inimigo aprende rápido
O capital non é parvo.
Observa.
Adáptase.
Aprende.
Cando ve que certas loitas:
- non cuestionan a propiedade
- non tocan beneficios
- non alteran a cadea de valor
acéptaas encantado.
Incluso:
- financia
- visibiliza
- institucionaliza
- converte en marca
A diversidade é rendible.
A igualdade material, non tanto.
Cando a loita serve para apaciguar
Aquí está o punto máis incómodo:
Unha loita sen horizonte material
pode servir para:
- canalizar rabia
- dar sensación de avance
- ocupar tempo e enerxía
- evitar preguntas perigosas
A xente sente que está facendo algo.
Pero nada estrutural se move.
Iso é apaciguamento político.
Benintencionado, pero apaciguamento.
O recoñecemento como substituto da redistribución
Outro truco elegante do sistema:
Cambiar símbolos
para non cambiar relacións de poder.
- máis representación
- máis linguaxe inclusiva
- máis campañas
- máis días conmemorativos
Todo isto pode convivir perfectamente
con:
- salarios baixos
- precariedade
- alugueiros imposíbeis
- concentración de riqueza
É progreso estético.
Non material.
Loitas simultáneas, non competidoras
A alternativa non é escoller.
Non é:
- clase ou interseccionalidade
É:
clase como eixo + interseccionalidade como análise concreta.
A clase marca o chan.
As outras loitas explican como se vive ese chan
de maneira desigual.
Separalas é un erro.
Substituír unha pola outra, un desastre.
Como se perde a batalla sen darse conta
A batalla pérdese cando:
- a clase desaparece do discurso
- o conflito estrutural se moraliza
- o poder deixa de ter nome
- a política convértese en identidade
Nese punto,
o inimigo xa non necesita reprimir.
Só deixar que sigas falando.
A pregunta que debería acompañar toda loita
Antes de celebrar calquera vitoria simbólica,
hai que facer esta pregunta incómoda:
Que cambia isto nas condicións materiais de vida da maioría da xente?
Se a resposta é “pouco” ou “nada”,
algo falla.
Peche (sen heroísmos)
As loitas interseccionais son imprescindibles.
Pero sen loita de clases,
poden ser neutralizadas,
absorbidas,
dixeridas.
O capital non che vai impedir loitar
se a túa loita non o ameaza.
Por iso,
o verdadeiro risco non é dividir as loitas,
senón perder o eixo.
E cando o eixo desaparece,
a rabia segue aí…
pero o poder tamén.
Intacto.
Cómodo.
Observando.
Deixa unha resposta