quen somos

Profundando non é un medio.

Non é un espazo “plural”.

E desde logo non é neutral.

Profundando é un exercicio de sospeita permanente e debémoslle o nome ó noso amado amigo Korda. EL falaba de como o meu neno, ca súa mirada, profundaba nas cousas, pero non como Castelao describía sarcásticamente nos seus textos, máis ben ó revés, como basta unha mirada para saber que existe xente coma o meu neno que profunda sen sabelo.

Tendo xa o nome, nace dunha idea sinxela e bastante molesta: se todo o mundo repite as mesmas frases feitas, quizais o problema non é que falte debate… senón que sobra ideoloxía disfrazada de sentido común.

Aquí non vimos opinar, vimos profundar. Ir un pouco máis abaixo da superficie onde flotan frases como “a xente non quere traballar”, “todos os políticos son iguais” ou “se te esforzas, chegas”.

Spoiler: non chegan todos. Nunca chegaron.

Como pensamos

Usamos:

  • Humor ácido, porque a solemnidade é o último refuxio da mentira.
  • Método socrático, porque as respostas fáciles adoitan agochar preguntas que non interesan.
  • Contexto histórico e material, porque nada cae do ceo nin pasa “porque si”.

Non cremos no pensamento máxico, nin na meritocracia, nin na neutralidade dos medios, nin no “eu non me meto en política”.

Iso tamén é política. Só que sen responsabilidade.

Para quen é este blog

Para xente que:

  • Sospeita que algo non cadra, pero aínda non sabe por onde rachar.
  • Está farta de que lle expliquen o mundo coma se fose parva.
  • Non necesita que lle dean a razón, senón que lle fagan boas preguntas.

Se buscas confirmación das túas crenzas, este non é o teu sitio. Se buscas incomodidade produtiva, pasa e senta.

En que lingua falamos

Falamos en galego, porque pensar tamén é unha cuestión política. E porque non hai nada máis revolucionario que analizar o poder na túa propia lingua, sen pedir permiso nin tradución.

O que non somos

Non somos:

  • Un blog de autoaxuda.
  • Un espazo equidistante.
  • Un proxecto para gustar a todo o mundo.

E iso está ben.

O consenso permanente é a forma máis elegante de non dicir nada.

Profundando non che vai dicir que pensar. Vai preguntarte por que pensas o que pensas.

E iso, xa sabes, doe un pouco.