(ou por que entrar no salario mínimo non é unha vitoria)
Hai unha palabra que soa ben, que tranquiliza conciencias e que se usa con alegría excesiva:
emancipación.
Pero convén preguntar:
emancipación de que? e para que?
Porque se a “emancipación” consiste en permitirche entrar
no mesmo sistema de precariedade,
co mesmo salario miserable
e coa mesma falta de control sobre a túa vida…
entón non estamos ante unha revolución.
Estamos ante unha ampliación da forza de traballo.
O erro de confundir inclusión con liberación
Durante décadas celebráronse avances como:
- a incorporación masiva das mulleres ao mercado laboral
- a “integración” de persoas con discapacidade
- a diversidade nos espazos de traballo
E todo é positivo.
Pero hai unha pregunta que rara vez se formula:
A que tipo de traballo se está integrando esta xente?
Se a resposta é:
- salarios mínimos
- contratos temporais
- xornadas parciais forzadas
- precariedade vital
entón non hai emancipación.
Hai reparto da miseria.
Escravismo asalariado con cara amable
Chamémolo polo seu nome, aínda que moleste:
Vivir da venda da túa forza de traballo
en condicións que non permiten unha vida digna
non é liberdade.
É dependencia estrutural.
Que agora máis colectivos poidan acceder a iso
non cambia a natureza do sistema.
Só o fai máis inclusivo na explotación.
O capital non se humaniza.
Optimízase.
A muller traballadora: dobre carga, mesma precariedade
Un exemplo claro:
Celebramos que as mulleres poidan traballar.
Ben.
Pero:
- con salarios máis baixos
- en sectores máis precarios
- mantendo a maior parte do traballo de coidados
- con dobres xornadas normalizadas
Resultado:
máis independencia formal,
menos tempo,
máis esgotamento.
Iso non é igualdade.
É eficiencia capitalista.
Discapacidade e “empregabilidade”
Outro caso incómodo:
Cando se fala de inclusión de persoas con discapacidade,
o foco ponse case sempre en:
“que poidan traballar”.
Non en:
- dereito á autonomía real
- acceso a recursos
- vida digna garantida
- participación social plena
Traballar convértese na condición para existir.
Se non produces,
non vales.
Iso non é inclusión.
É disciplinamento.
O relato liberal da igualdade
O liberalismo vende isto así:
“Agora todos temos as mesmas oportunidades”.
Mentira.
O que temos é:
- o mesmo punto de explotación
- con desigual capacidade para soportalo
A igualdade liberal non cuestiona:
- quen manda
- quen decide
- quen acumula
- quen se beneficia
Só garante que máis xente poida competir
por salarios que non chegan para vivir.
Traballar non é o problema. As condicións, si.
Aclaremos algo importante:
Isto non é unha defensa da pasividade.
Nin unha idealización de non traballar.
O problema non é traballar.
O problema é:
- traballar sen control
- traballar sen seguridade
- traballar sen futuro
- traballar sen poder decidir nada
Integrar a máis xente nese modelo
non o fai máis xusto.
Faino máis estable para quen manda.
O capital adora a diversidade… barata
O capital non ten problema con:
- mulleres
- persoas racializadas
- persoas con discapacidade
- identidades diversas
Ten problema con:
- salarios altos
- dereitos fortes
- control colectivo
- poder do traballo
Por iso pode celebrar a diversidade
mentres mantén intacta a precariedade.
É diversidade sustentable para o beneficio.
A pregunta que debería preceder a calquera celebración
Antes de celebrar calquera “avance” inclusivo,
hai que facer esta pregunta básica:
Este cambio mellora as condicións materiais de vida ou só amplía quen pode ser explotado?
Se non mellora salarios,
tempo,
seguridade
e control sobre a propia vida,
non é emancipación.
É marketing político.
Peche (sen globos nin pancartas)
Non é revolucionario
que unha muller poida cobrar o salario mínimo.
Non é liberador
que unha persoa con discapacidade poida ser precarizada “como os demais”.
A igualdade na miseria
non é igualdade.
A emancipación non consiste en entrar no sistema tal como está,
senón en cambialo.
O demais son fotos,
discursos
e estatísticas bonitas…
mentres a vida segue sendo
igual de dura
para case todos.
Deixa unha resposta